Kornelkowa KETO mama - ketogeniczny lifestyle

Kilka dni temu, po moim wpisie, po mojej bardzo długiej, prawie rocznej przerwie otrzymałam dosyć interesujący i nieco zaczepny komentarz. Długo zastanawiałam się, czy go zaakceptować jako moderator, czy lepiej sobie odpuścić, ale po rozmowie z Kornelkowym Tatą doszłam do wniosku, że jest to w sumie dobry temat na wpis. Najpierw zaprezentuję Wam komentarz i moją odpowiedź do niego napisaną. „Nie bardzo rozumiem koncepcje tego bloga. Czy naprawdę chcesz opisywać całe swoje życie prywatne? Podaj jeszcze adres, to złodzieje będą mieć pełen zakres informacji! Serio, nie powinnaś opisywać swojego dziecka, rozmiaru buta, chorób! Jeśli chcesz, napisz to znajomym, ale tutaj może to przeczytać każdy! Szanuj prywatność swoją, swojego dziecka i swojej rodziny! ” Anonimowemu autorowi komentarza chciałabym odpowiedzieć: Witam, Anonimowy, nie rozumiesz koncepcji bloga, ja natomiast nie rozumiem tego jak Twoim zdaniem “każdy” mógłbym wykorzystać informację o rozmiarze buta mojego...

Wracam do Was.... Powiem uczciwie, tak dawno nic nie pisałam, że już zapomniałam że w ogóle mam bloga :-) Smutne, ale niestety prawdziwe. Czasu rozłąki z Wami nie nadrobię, ale postaram się być bardziej usystematyzowana z moimi kolejnymi wpisami. Dlatego też blog zyskał dopisek "REAKTYWACJA" oraz nową trochę bardziej uniwersalną szatę graficzną, gdyż tematyka wpisów też ulegnie rozszerzeniu. Dzisiaj chcę podsumować miniony rok, kiedy to tak naprawdę nas tutaj nie było. Usprawiedliwiać się nie będę, bo oczywistym jest fakt iż podstawowym powodem mojego "niepisania" był brak czasu. Przez pierwsze pół roku spowodowany budową domu, tematami związanymi z wykończeniówką oraz późniejszą (lipcową) przeprowadzą do niemalże skończonego domu. Drugie pół roku upłynęło mi pod znakiem rozwijania działalności gospodarczej, na którą dostałam dofinansowanie i wreszcie mogłam powiedzieć, że jestem "na swoim". I tak od 1 września działam na własny rachunek, próbuj...

Liczne komentarze pod wpisem o naszym wózku oraz zapytania dotyczące namiotu ogrodowego skłoniły mnie do napisania dzisiejszej opinii. W sumie pomyślałam: " czemu nie?, przecież już dawno nic nie pisałam:-) " Zatem dzisiaj o pawilonie ogrodowym SANKT HANS zakupionym w sklepie Jysk . Namiot stoi w naszym ogrodzie, a dokładniej na razie na naszym klepisku od połowy czerwca 2015 roku. Kupiliśmy go zanim jeszcze ogród został dopracowany, specjalnie na urodziny Kornelki, czyli na 29 czerwca. Początkowo wizja Kornelkowego Taty była taka, aby na podeście, który zbudował stanęła wiata/altana z zielonym dachem (to takie marzenie mojego męża, ale wymaga czasu, bo chce ją wykonać sam). Czasu niestety nie było, bo w szalonym tempie powstał płot, grill i podest, o czym Kornelkowy Tata pisał: TUTAJ :-) Dodatkowo stwierdziłam też, że przy budowie domu wydatek kilku tysięcy na materiały do altany są pewnego rodzaju zbytkiem. Zapadła zatem decyzja o zakupie namiotu tymczasowego, tak ab...

W zasadzie podstawy zdrowego odżywiania miałam już opanowane od dawna... niestety tylko w teorii. Zawsze kończyło się takim trochę słomianym zapałem. Czytałam o komosie ryżowej w książkach Montignaca, więc musiała ową komosę kupić. Słyszałam o nasionach chia, więc je kupiłam... I tak w mojej szafie rósł do tej pory pokaźny stosik  zdrowych nowinek dietetycznych, .... których w większości przypadków nigdy nie użyłam :-( Potem przyszła zaraza, o której Kornelkowy Tata pisał TUTAJ i część moich zapasów (a dokładniej rzecz ujmując, upchniętych w tych zapasach pieniędzy) poszła do kosza :-/ W międzyczasie była dieta rozpisana przez dietetyczkę, która nieco "liznęła" tych wszystkich produktów, ale tylko liznęła, bo użycie 40 g kaszy jednej czy drugiej to nie regularne korzystanie z danych substancji. W taki sposób w mojej spiżarce znajdziecie nie tylko wspomniane chia, czy quinoę, ale też kaszę bulgur oraz wszelkie możliwe typy innych tradycyjnych kasz, wszelakie typy mąk od...

Pewnie nie raz słyszałyście jako mamy, albo dopiero usłyszycie tekst od swojej mamy, teściowej, babci,...itp.: że " inne dzieci w JEJ/JEGO wieku...." to czy tamto. Chyba każda matka to zna. Ja z różnych stron niejednokrotnie słyszę:   * " Ania w jej wieku już dawno robiła siusiu na nocniczek",   * " A Zuzia ma tyle samo miesięcy co Kornelia i mówi już pełnymi zdaniami",   * albo "Małgosia układa ładnie puzzle, a Kornelia nie potrafi?" I te głosy płyną do mnie nie tylko od mojej mamy, ale też czasem od Kornelkowego Taty czy moich koleżanek.... Ja przestałam się nimi przejmować i to już dość dawno. Staram się Kornelii nie porównywać do innych dzieci. Wiem, że nie jest idealna i ma swoje wady, jak każdy z nas. Wiem, że może i lepiej by rozwijała pewne umiejętności gdyby chodziła do żłobka. Pewnie też umiałaby cały układ taneczny do "Kaczuszek" jak Hania i miała równie szeroki zasób słów. Jednak to dla jej dobra, jestem w dom...

Kilka dni temu Polskę obiegła wiadomość o kobiecie, która we wrocławskim oknie życia zostawiła swoją 1,5 roczną córeczkę. O kobiecie, która po prostu zostawiła dziecko! I to nie noworodka, nie dziecko totalnie nieświadome, tylko dziecko już zżyte z mamą emocjonalnie.... dokładnie rówieśniczkę Kornelki! źródło: demotywatory.pl Temat tak jakoś do mnie nie docierał... powiedziałabym wpadł jednym uchem, wypadł drugim. Jednak dzisiaj jak zerknęłam na wpisy na blogach, stwierdziłam że też muszę się do tematu odnieść. Nie mam zamiaru oceniać tej kobiety, bo zdaję sobie sprawę że sytuacje życiowe są różne. Można mówić o problemach finansowych, trudnej sytuacji w domu (nie wiem może były bite, albo coś jeszcze gorszego....nie wnikam, bo nie znam tej kobiety). Można też NIE mówić np. o tym, że matka mogła okazać się poważnie chora i obawiać się, czy jakby jej się coś stało, to ktokolwiek zostałby z tym dzieckiem...., albo o tym że gdzieś tam w środku ma depresję (poporodową), bo ta pot...

Obiecałam Wam przepisy, zatem słowa dotrzymuję :-) Wreszcie odnajduję moje stare zapędy do kucharzenia. Master Chef'em nigdy nie byłam i na pewno nie będę, ale kiedyś marzyła mi się mała knajpka, w której sama byłabym szefem kuchni. Potem marzył mi się dietetyczny catering (kiedy to w moim mieście nawet o tym nie słyszano) albo restauracyjka z dokładnie sprecyzowanym kalorycznie menu. Wtedy to sobie wymyśliłam, bo tego nie było, ale funduszy też nie miałam więc na marzeniach się skończyło... i jakoś tak przestawałam ciekawie gotować... robiłam standardowe obiady polaków: schabowy, pierś panierowaną, mielony, makaron z sosem,itp.... do znudzenia na zmianę, nie zdrowo, smażenie.... a jak mi się nie chciało, to w ruch szły gotowce albo bar mleczny, a na rynku lokalnym pojawiły się dietetyczne cateringi i tyle zostało z marzeń.... Teraz wrócił mi stary zapał i entuzjazm. Będę gotowała sama, ciekawie, kolorowo i zdrowo. Dziś na pierwszy ogień pizza pełnoziarnista. Przepis wyszukan...